Hebreo 9:11–22

Kapag naririnig natin ang salitang “dugo,” kadalasan ay nakakaramdam tayo ng kaba o takot.

Sa ating kulturang Pilipino, ang dugo ay kadalasang kaugnay ng sakit, sakripisyo, o kamatayan.

Ngunit sa pananampalatayang Kristiyano, ang dugo ay may mas malalim at mas dakilang kahulugan —

ito ay simbolo ng buhay, paglilinis, at tipan sa Diyos.

Mula pa sa Lumang Tipan, malinaw na ang dugo ay hindi basta likido lamang —

ito ay tanda ng isang banal na kasunduan sa pagitan ng Diyos at ng Kanyang bayan.

Tuwing may kasalanan, kailangang may handog na dugo upang ipakita na ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan.

Ang bawat hayop na inihahandog ay nagsisilbing paalala:

“Ang kasalanan ay hindi basta pinalalampas; ito ay kailangang tubusin.”

Ngunit lahat ng iyon ay pansamantalang larawan lamang.

Ang dugo ng hayop ay hindi sapat upang tuluyang alisin ang kasalanan.

Ito ay patikim lamang ng darating na dakilang handog —

ang dugo ni Jesu-Cristo, ang Kordero ng Diyos na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan.

Kaya’t sa Hebreo 9:11–22, itinuturo sa atin ng manunulat kung gaano kalalim ang kahulugan ng dugo ni Cristo.

Hindi lang ito simbolo ng kamatayan, kundi ito ang selyo ng Bagong Tipan —

ang patunay na sa pamamagitan ng Kanyang dugo,

ang kasunduan sa pagitan ng Diyos at ng tao ay naitatag, nilinis, at tinapos nang minsanan magpakailanman.

Kapatid, nais ng Diyos na maunawaan mo ito:

ang dugo ni Cristo ay hindi isang relihiyosong ideya;

ito ay isang buhay na katotohanang bumago sa ating relasyon sa Diyos.

At kung iisipin mo, sa bawat patak ng dugong tumulo sa Krus ng Kalbaryo,

naroon ang pangako ng kaligtasan, pagpapatawad, at bagong buhay.

Sabi sa Hebreo 9:11–12,

“Ngunit si Cristo, nang dumating bilang pinakapunong pari ng mabubuting bagay na dumating na,

pumasok siya sa dakong banal, hindi sa pamamagitan ng tabernakulong gawa ng kamay,

kundi sa pamamagitan ng sarili niyang dugo,

minsan lamang, at nagkamit ng walang hanggang pagtubos.”

Dito ipinakita ng manunulat ang malaking pagkakaiba ng mga pari ng Lumang Tipan at ni Cristo.

Ang mga pari noon ay pumapasok sa tabernakulo taon-taon dala ang dugo ng hayop.

Ngunit si Cristo ay pumasok minsan lamang,

at hindi sa templong gawa ng tao kundi sa mismong presensiya ng Diyos sa langit —

dala ang Kanyang sariling dugo.

Ito ang dakilang katotohanan ng Ebanghelyo:

ang dugo ni Cristo ay may bisa magpakailanman.

Hindi na kailangang ulitin, dahil ang sakripisyo ay perpekto.

Ang dugo ng kambing o baka ay panlabas lamang,

ngunit ang dugo ni Cristo ay umaabot sa pinakaloob —

sa ating budhi, sa ating kaluluwa, sa ating buong pagkatao.

Sabi sa Hebreo 9:13–14,

“Sapagkat kung ang dugo ng mga kambing at ng mga toro, at ang abo ng dumalagang baka

na iwiniwisik sa mga marurumi ay nagpapadalisay sa laman,

gaano pa kaya ang dugo ni Cristo,

na sa pamamagitan ng walang hanggang Espiritu ay inihandog ang kanyang sarili na walang dungis sa Diyos,

ay maglilinis sa ating budhi mula sa mga gawang patay upang tayo’y makapagsilbi sa Diyos na buhay?”

Napakaganda!

Ang dugo ni Cristo ay hindi lamang nag-aalis ng kasalanan —

nililinis din nito ang ating budhi.

Ibig sabihin, hindi lamang tayo pinatawad;

binago rin Niya ang ating konsensya at espiritu upang tayo’y makapagsilbi sa Diyos nang may kalinisan ng puso.

Ang Lumang Tipan ay nagtuturo ng panlabas na ritwal,

ngunit ang Bagong Tipan ay nagpapakita ng panloob na pagbabago.

Ang dating handog ay kailangang ulitin;

ngunit ang handog ni Cristo ay minsan lang at sapat na sa lahat ng panahon.

✝️ Ang Dugo bilang Tanda ng Tipan

Hebreo 9:15 ay nagsasabi:

“Dahil dito, siya ang tagapamagitan ng bagong tipan,

upang sa pamamagitan ng kanyang kamatayan ay matubos ang mga kasalanang ginawa sa ilalim ng unang tipan,

at yaong mga tinawag ay makatanggap ng pangako ng walang hanggang mana.”

Ang salitang “tipan” (covenant) ay mahalaga.

Sa kultura ng Bibliya, ang isang tipan ay hindi lang kasunduan —

ito ay isang buhay o kamatayan na kasunduan.

At ang dugo ang nagsisilbing selyo nito.

Sa Lumang Tipan, ginamit ni Moises ang dugo ng hayop upang pagtibayin ang kasunduan ng Diyos sa Israel.

Ngunit sa Bagong Tipan, ginamit ng Diyos ang dugo ng Kanyang Anak

upang pagtibayin ang Kanyang kasunduan ng biyaya, kapatawaran, at kaligtasan.

Hebreo 9:18–20 ay nagsasabi:

“Kaya’t hindi rin itinatag ang unang tipan nang walang dugo.

Nang matapos na ni Moises ipahayag ang lahat ng utos ayon sa kautusan,

kinuha niya ang dugo ng mga guya at ng mga kambing,

kasama ang tubig, lana, at isopo, at winisikan ang aklat at ang buong bayan,

sinasabi, ‘Ito ang dugo ng tipan na ipinag-utos sa inyo ng Diyos.’”

Ngunit sa Bagong Tipan,

si Cristo mismo ang tumayong Kordero.

Hindi na kailangan ng isopo o lana o mga guya,

sapagkat ang dugo Niya mismo ang ginamit upang pirmahan ang bagong kasunduan.

Kaya sa tuwing tayo ay nagbabalik sa krus,

ipinapaalala sa atin ng Diyos:

“Ang dugo ng Anak Ko ang dahilan kung bakit ikaw ay ligtas.”

Hindi ito gawa ng ating kabutihan, kundi gawa ng Kanyang sakripisyo.

Kapatid, maraming tao ngayon ang pagod na pagod sa kanilang espiritwal na buhay.

Lagi nilang iniisip na kailangang magbayad, kailangang magsakripisyo,

kailangang patunayan na sila’y karapat-dapat sa Diyos.

Ngunit ang katotohanan ng dugo ni Cristo ay ito:

Ang kabayaran ay nabayaran na.

Ang dugo ni Cristo ay nagbibigay sa atin ng kalayaan mula sa guilt,

kapatawaran mula sa kasalanan,

at katiyakan ng kaligtasan.

Hindi mo kailangang patunayan sa Diyos na karapat-dapat ka —

sapagkat sa dugo ni Cristo, ginawa ka Niyang karapat-dapat.

Kung minsan, nadadala tayo sa ideya ng “religious performance” —

na kung mas marami tayong ginagawa, mas tatanggapin tayo ng Diyos.

Ngunit tandaan:

Ang dugo ni Cristo ang ating pasaporte papasok sa presensiya ng Diyos.

Hindi ito batay sa gawa, kundi sa biyaya.

Manalangin tayo:

“Panginoong Jesus, salamat sa Iyong dugo na ibinuhos para sa aming kaligtasan.

Salamat na hindi mo kami iniwan sa lumang paraan ng ritwal at seremonya,

kundi binuksan Mo ang daan ng biyaya kung saan kami ay malaya nang lumapit sa Ama.

Linisin Mo kami araw-araw ng Iyong dugo —

hindi lamang sa aming mga kasalanan, kundi sa aming budhi at puso.

Tulungan Mo kaming mamuhay bilang mga taong binili ng Iyong dugo,

na ang bawat hakbang ay patunay ng aming pasasalamat sa Iyong ginawa.

Sa Ngalan ni Jesus, Amen.”

🌅 Closing Reflection

Habang humuhupa ang araw,

paalalahanan mo ang iyong sarili:

Ang dugo ni Cristo ay hindi lamang patak ng dugo —

ito ay patak ng pag-ibig.

Ang bawat tulo nito sa krus ay parang sinasabi:

“Mahal kita, at ikaw ay Akin.”

Wala nang mas dakilang selyo ng pag-ibig kaysa dito.

Ang Kanyang dugo ang ating tanda, ating tiwala, at ating katiyakan.

At sa dugo ni Cristo, natapos ang lahat ng dapat bayaran,

upang tayo’y mamuhay ngayon sa kalayaan ng Kanyang biyaya.