Hebreo 13:17–25

Alam mo ba… na ang huling bahagi ng aklat ng Hebreo ay hindi lamang isang paalala, kundi isang pastoral na pagpapaalam mula sa puso ng isang lingkod ng Diyos?

Matapos ipaliwanag ng manunulat ang kadakilaan ni Cristo bilang Dakilang Saserdote, ang Kordero ng Diyos, at ang Tagapamagitan ng Bagong Tipan,

ang Hebreo 13:17–25 ay nagsisilbing malambot ngunit makapangyarihang pagtatapos — isang tawag tungo sa pagsunod, panalangin, at pagpapatuloy sa biyaya.

Marami sa atin, kapag nakarating na sa pagtatapos ng isang sulat o aklat sa Biblia, ay mabilis na lumilipat sa susunod. Ngunit dito, sa mga talatang ito, nakapaloob ang mga huling paalala na kay lalim:

1. Ang kahalagahan ng pagsunod sa mga pinunong espiritwal,

2. Ang kapangyarihan ng panalangin para sa isa’t isa,

3. At ang walang hanggang biyayang bumabalot sa buong buhay ng mananampalataya.

Kung tutuusin, ito ay parang huling sermon ng isang pastor sa kanyang kongregasyon — puno ng pag-ibig, babala, at pagpapala.

At ito rin ay hamon para sa atin ngayon:

Paano tayo mamumuhay bilang mga tagasunod ni Cristo sa ilalim ng Kanyang biyaya at kalooban?

Sa debosyonal na ito, ating tatalakayin ang tatlong haliging binibigyang-diin ng huling bahagi ng Hebreo:

(1) Pagsunod na may kagalakan,

(2) Panalangin na may malasakit,

(3) Pagpapatuloy sa biyaya ni Cristo.

Ito ang larawan ng isang buhay na puspos ng pananampalataya — hindi lamang sa salita, kundi sa gawa.

1. Ang Kagalakang Dulot ng Pagsunod (v.17)

“Pasakop kayo sa inyong mga pinuno at sundin ninyo sila, sapagkat sila ang nagbabantay sa inyo bilang mga mananagot sa Diyos. Gawin ninyo ito nang may kagalakan at hindi nang may pagdadabog, sapagkat hindi ito makakabuti sa inyo.”

Ang talatang ito ay madalas marinig sa mga pagtitipon ng iglesia, ngunit napakalalim ng kahulugan nito.

Ang tunay na pinuno ng pananampalataya ay hindi nagmamalaki, kundi naglilingkod. At ang tunay na tagasunod ay hindi nagrerebelde, kundi nagtitiwala.

Ang “pagsakop” o submission na tinutukoy dito ay hindi bulag na pagsunod.

Ito ay kusang-loob na pagkilala na ang Diyos ay nagtalaga ng mga pinuno upang magbantay sa ating kaluluwa.

Kapag sinunod natin ang mga pinunong tapat sa Salita,

hindi tayo sumusunod sa tao, kundi sa Diyos na nagtalaga sa kanila.

Ang sabi pa ng manunulat, “Gawin ninyo ito nang may kagalakan.”

Ibig sabihin, ang buhay-Kristiyano ay hindi dapat maging pabigat.

Ang pagsunod ay dapat maging daan ng kagalakan, sapagkat sa likod ng bawat alituntunin ay ang pag-ibig ng Diyos na nais tayong ingatan.

Kung minsan, ang hindi pagsunod ay nagdudulot ng tensyon sa loob ng iglesia.

Ngunit kapag ang bawat isa ay marunong magpakumbaba at magtiwala sa pamumuno ng Diyos,

doon sumisibol ang kapayapaan, pagkakaisa, at kagalakan.

2. Ang Kapangyarihan ng Panalangin (v.18–19)

“Ipanalangin ninyo kami, sapagkat kami ay naniniwalang may malinis kaming budhi, na nais naming mamuhay nang marangal sa lahat ng bagay.”

Ang kahanga-hanga rito ay ang kababaang-loob ng manunulat ng Hebreo.

Bagaman siya ay marunong at may awtoridad, humihingi pa rin siya ng panalangin.

Ipinapakita nito na walang lider o manggagawa ng Diyos ang kayang tumayo nang mag-isa.

Ang ministeryo, gaano man kalaki, ay hindi magiging mabunga kung walang panalangin ng mga banal.

Ang panalangin ay parang hininga ng iglesya — kapag ito’y nawala, unti-unting nanghihina ang katawan ni Cristo.

Kaya’t kung ikaw ay miyembro ng isang simbahan,

huwag mo lamang alalahanin ang iyong mga sariling pangangailangan.

Idalangin mo rin ang iyong mga pastor, mga manggagawa, mga guro, at mga kapatid sa pananampalataya.

Sabi ng manunulat, “Upang ako’y agad na makabalik sa inyo.”

May pananabik siya na makasamang muli ang mga mananampalataya — at ito ay bunga ng panalangin.

Ang panalangin ay hindi lang humihingi — ito ay nagdurugtong ng puso.

Ito ang tali ng pag-ibig na nag-uugnay sa bawat anak ng Diyos sa loob ng Kanyang pamilya.

3. Ang Diyos ng Kapayapaan at ng Walang Hanggang Tipan (v.20–21)

“Ngayon, ang Diyos ng kapayapaan, na muling bumuhay sa ating Panginoong Jesus — ang dakilang Pastol ng mga tupa — sa pamamagitan ng dugo ng walang hanggang tipan,

ay nawa’y gawing kayo’y sakdal sa lahat ng mabubuting gawa upang gawin ninyo ang Kanyang kalooban.”

Ito ang tinatawag na benediksyon ng Hebreo — isang napakagandang larawan ng pastoral na pananalangin.

Ang Diyos ay tinawag na “Diyos ng Kapayapaan” — sapagkat sa gitna ng kaguluhan ng mundo, Siya lamang ang nagbibigay ng ganap na kapayapaan sa mga nananampalataya.

Pansinin din na tinawag si Jesus na “dakilang Pastol ng mga tupa.”

Hindi lamang Siya Tagapagligtas — Siya rin ang tagapangalaga ng ating kaluluwa.

Ang mabuting pastol ay nagbigay ng Kanyang buhay para sa mga tupa,

at sa pamamagitan ng Kanyang dugo, tayo ay pumasok sa walang hanggang tipan ng biyaya.

Ang panalangin ng manunulat ay ito:

na ang Diyos mismo ang magbigay sa atin ng kakayahan upang gawin ang Kanyang kalooban.

Hindi natin kayang maging banal sa sarili nating lakas.

Ngunit kapag ang Diyos ng kapayapaan ang kumikilos sa atin,

nagiging posible ang pamumuhay na kaaya-aya sa Kanya.

Ang kabanalan ay hindi produkto ng disiplina lamang,

kundi bunga ng presensya ni Cristo sa loob natin.

Ito ang biyaya ng Bagong Tipan: ang Diyos ay hindi lamang kasama natin — Siya ay nasa atin.

4. Ang Pagpapakumbaba at Pagpapala ng Pakikisama (v.22–25)

“Mga kapatid, ipinakikiusap ko sa inyo, tanggapin ninyo nang buong puso ang salitang ito ng paghikayat… Ang biyaya nawa ng Diyos ay sumaating lahat.”

Ang mga huling talatang ito ay puno ng kababaang-loob.

Ang manunulat ay hindi nag-utos, kundi “nakiusap.”

Ito ay tanda ng tunay na pastor — hindi mapangmataas, kundi mahinahon at mapagmalasakit.

Ang salitang ginamit niya — “paghikayat” — ay tumutukoy sa lahat ng turo ng aklat:

ang pagtitiwala kay Cristo, ang katapatan sa pananampalataya, at ang pagtitiis sa gitna ng pagsubok.

At matapos ang lahat ng paalala, ito ang kanyang pagtatapos:

“Ang biyaya nawa ng Diyos ay sumaating lahat.”

Napakasimple, ngunit napakalalim.

Dahil sa dulo ng lahat,

ang biyaya ng Diyos ang pinagmulan, gitna, at wakas ng ating pananampalataya.

Ang Hebreo 13:17–25 ay hindi lang pagtatapos ng isang sulat;

ito ay pagsasara ng isang paglalakbay ng pananampalataya.

Mula sa pagkilala kay Cristo bilang Dakilang Saserdote hanggang sa panawagan ng pagsunod at pagtitiis,

ang lahat ay umuuwi sa isang sentro: ang biyaya ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo.

Ang tunay na buhay-Kristiyano ay ganito:

May puso ng pagsunod na may kagalakan,

May buhay ng panalangin na nagdurugtong sa kapatiran,

May pananampalatayang nagpapasakop sa kalooban ng Diyos,

At may biyayang tumatagos sa bawat sandali ng ating buhay.

Kung ang buhay mo ngayon ay tila puno ng pagod, pag-aalala, o pangungulila,

alalahanin mo ang huling linya ng Hebreo:

“Ang biyaya nawa ng Diyos ay sumaating lahat.”

Ito ang biyayang hindi kumukupas —

biyayang nagligtas noon, kumikilos ngayon,

at magdadala sa atin sa walang hanggang kapahingahan sa piling ng ating Dakilang Pastol.

Hebreo 13:20–21 (MBBTAG):

“Ngayon, ang Diyos ng kapayapaan na muling bumuhay sa ating Panginoong Jesus — ang dakilang Pastol ng mga tupa — sa pamamagitan ng dugo ng walang hanggang tipan,

ay nawa’y gawing kayong sakdal sa lahat ng mabubuting gawa upang gawin ninyo ang Kanyang kalooban.”