Hebreo 13:9–16

Alam mo ba… na ang tunay na Kristiyanismo ay hindi nakasentro sa mga panlabas na ritwal kundi sa panloob na katotohanan ng biyaya?

Sa panahon ng Lumang Tipan, ang pagsamba ay ginaganap sa altar na gawa sa bato, may dugo ng hayop, at may tunog ng mga tambuli. Ngunit sa Bagong Tipan — sa ilalim ng Bagong Tipan ng dugo ni Cristo — ang altar ay hindi na gawa sa bato, kundi sa krus; at ang handog ay hindi na hayop, kundi si Jesus mismo.

Maraming Kristiyano ang nabubuhay pa rin na tila nasa lumang sistema ng pananampalataya — nakatuon sa gawa, sa ritwal, sa tradisyon — ngunit nakakalimutan na ang sentro ng ating pananampalataya ay si Cristo lamang.

Ang Hebreo 13:9–16 ay isang makapangyarihang paalala:

huwag tayong magpadala sa mga “bagong turo” o mga “nakakasilaw na sistema” ng relihiyon,

sapagkat ang ating puso ay dapat patatagin hindi sa pagkain, hindi sa ritwal, hindi sa gawa, kundi sa biyaya.

At higit pa roon — tinatawag tayo ng Diyos na mamuhay ng buhay ng pagsamba.

Hindi na tayo magdadala ng tupa o baka sa templo,

kundi mag-aalay tayo ng papuri at kabutihan bilang ating “spiritual sacrifices.”

Sa madaling sabi, ito ang puso ng mensahe ng Hebreo 13:9–16:

ang tunay na pananampalataya ay nakaugat sa biyaya at ipinapahayag sa buhay ng papuri.

1. Huwag Madala ng mga Bagong Turo (v.9)

“Huwag kayong magpapadala sa mga iba’t ibang aral at kakaibang turo, sapagkat mabuti na patatagin ang puso sa biyaya at hindi sa mga pagkain…”

Ang mga unang mambabasa ng Hebreo ay mga Hudyo na nananampalataya kay Cristo, ngunit patuloy na tinutukso ng mga guro na bumalik sa mga lumang batas tungkol sa pagkain, paglilinis, at pagsamba.

Ang paalala dito ay malinaw: ang puso ay napapatatag sa biyaya, hindi sa ritwal.

Marami ring ganito ngayon — mga “bagong aral” na nagsasabing may sikreto, may espesyal na formula para sa kabanalan.

Ngunit sabi ng Hebreo, “Hindi sa pagkain o sa porma, kundi sa biyaya.”

Ang biyaya ng Diyos ay hindi nagbabago. Hindi ito depende sa performance mo, kundi sa persona ni Cristo.

At kung si Cristo ang pundasyon mo, kahit anong “uso” o “bagong turo” ang dumating, mananatili kang matatag.

Ang puso na nakatayo sa biyaya ay hindi basta natitinag — sapagkat ang biyaya ay hindi ideya, ito ay buhay na karanasan ng pag-ibig ni Cristo.

2. Mayroon Tayong Altar — Si Cristo Mismo (v.10–12)

“Mayroon tayong altar na hindi maaaring makibahagi ang mga naglilingkod sa tabernakulo… sapagkat si Jesus ay nagdusa sa labas ng kampo upang tayo’y gawing banal sa pamamagitan ng Kanyang dugo.”

Napakaganda ng simbolismong ito.

Ang mga saserdote noon ay kumakain ng mga handog na iniaalay sa altar — bahagi ito ng kanilang serbisyo.

Ngunit sabi ng manunulat: “Mayroon tayong altar na iba.”

Ang altar na ito ay hindi gawa sa ginto, kundi sa kahoy ng krus.

Ang dugo sa altar na ito ay hindi mula sa tupa, kundi mula sa Anak ng Diyos.

Nang si Jesus ay ipinako “sa labas ng kampo” (ibig sabihin, sa labas ng siyudad), ito ay larawan ng Kanyang pagtanggap ng ating kasalanan at kahihiyan.

Pinili Niyang lumabas sa lugar ng kadalisayan upang iligtas ang mga marurumi.

Kaya’t kung ikaw man ay nakakaramdam na parang “labas” — wala sa loob, hindi karapat-dapat, o nahihiya — alalahanin mo ito:

Si Jesus mismo ay lumabas ng kampo para sa’yo.

Para ipakita na walang sinuman ang masyadong marumi para abutin ng Kanyang biyaya.

3. Lumabas Din Tayo Kasama Niya (v.13–14)

“Kaya’t lumabas tayo sa kampo at magdusa kasama Niya, taglay ang Kanyang kahihiyan. Sapagkat wala tayong matibay na lungsod dito, kundi hinahanap natin ang darating.”

Ito ang hamon sa bawat mananampalataya: kung si Jesus ay lumabas upang tanggapin ang kahihiyan, tayo rin ay tinatawagan na maging handang sumunod sa Kanya kahit ito ay magdala ng pagdurusa.

Ang tunay na Kristiyano ay hindi nakikibagay sa sistema ng mundong ito.

Tayo ay “mga dayuhan at manlalakbay” sa lupa, naghihintay ng tunay na lungsod — ang Bagong Jerusalem.

Ang ibig sabihin nito: huwag mong itaya ang iyong buhay sa mga bagay na panandalian.

Ang karangyaan, kasikatan, o kapangyarihan ay lilipas, ngunit ang pagsunod kay Cristo ay magbubunga ng walang hanggang gantimpala.

Ang pananampalatayang may halaga ay yaong handang magdusa para kay Cristo.

Hindi natin hinahanap ang kaginhawahan sa mundo, kundi ang katuparan sa langit.

4. Ang Handog ng Papuri (v.15)

“Kaya’t sa pamamagitan Niya ay maghandog tayo sa Diyos ng patuloy na handog ng papuri, ito ang bunga ng mga labi na nagpupuri sa Kanyang pangalan.”

Napakaganda nito.

Ang papuri ay tinawag na “handog.”

Hindi dahil kailangan ng Diyos ang ating tinig, kundi dahil sa papuri ay iniaalay natin ang ating puso.

Sa Lumang Tipan, ang handog ay dugo; sa Bagong Tipan, ang handog ay bunga ng labi at pusong puspos ng pasasalamat.

Tuwing nagpupuri tayo, hindi lang tayo umaawit — tayo ay nag-aalay.

Ang papuri ay hindi nakabase sa pakiramdam; ito ay tugon sa katotohanan.

Kapag ang buhay mo ay nakasentro kay Cristo,

ang papuri ay nagiging likas — hindi sapilitan, kundi bunga ng pagkilala sa kabutihan ng Diyos.

Tandaan: ang bibig na marunong magpasalamat ay tanda ng pusong puspos ng biyaya.

5. Ang Handog ng Kabutihan at Paglilingkod (v.16)

“Huwag ninyong kaligtaang gumawa ng mabuti at magbahagi sa kapwa, sapagkat sa ganitong mga handog nalulugod ang Diyos.”

Ang pagsamba ay hindi natatapos sa simbahan.

Ito ay nagpapatuloy sa kabutihang ginagawa mo sa araw-araw.

Ang pag-aalay ng kabutihan ay hindi para ipagyabang, kundi para ipakita kung gaano kabuti ang Diyos na ating sinasamba.

Kapag tayo ay tumutulong, nagbibigay, at naglilingkod — iyon ay pagsamba sa gawa.

At sabi ng teksto, “nalulugod ang Diyos sa ganitong mga handog.”

Hindi Niya hinahanap ang ating pagiging perpekto, kundi ang pusong handang magbigay ng papuri at kabutihan.

Ang tunay na handog ay hindi nasa altar ng templo, kundi nasa buhay ng mga taong puspos ng pag-ibig ni Cristo.

Ang Hebreo 13:9–16 ay paalala na ang Kristiyanismo ay hindi relihiyon ng ritwal, kundi relasyon ng biyaya.

Ang ating puso ay napapatatag hindi sa mga gawa, kundi sa presensya ng Diyos.

Kaya kapag ikaw ay napapagod, nalilito, o nawawalan ng direksyon, tandaan mo ito:

ang biyaya ni Cristo ay hindi lumilipas.

At sa biyayang iyon, tinatawagan tayong mag-alay — hindi ng dugo o hayop — kundi ng papuri, pasasalamat, at kabutihan.

Ang bawat Kristiyano ay pari, at ang bawat araw ay altar.

At sa altar ng ating araw-araw na buhay,

ang pinakamainam na handog ay pusong nagmamahal, labi na nagpupuri,

at mga kamay na naglilingkod.

Ito ang buhay na tunay na nakaugat sa biyaya at nagbubunga ng papuri.

Hebreo 13:15 (MBBTAG):

“Sa pamamagitan ni Jesus ay patuloy tayong maghandog ng papuri sa Diyos, ito ang bunga ng mga labi na nagpupuri sa Kanyang pangalan.”