Roma 8:31–39

May mga panahon sa ating buhay na tila ang mundo ay bumagsak sa ating balikat.

May mga gabi ng katahimikan kung saan ang tanging maririnig mo ay ang pintig ng sariling puso — pagod, sugatan, at puno ng tanong:

“Lord, mahal N’yo pa ba ako?”

“Bakit parang ang dami kong pinagdaraanan kung talagang kasama Kita?”

Kung minsan, sa gitna ng problema, pakiramdam natin ay malayo ang Diyos.

Kapag hindi natin naririnig ang Kanyang tinig, kapag tila walang sagot sa ating mga panalangin, madali tayong maniwala sa kasinungalingan ng kaaway na tayo ay iniwan na Niya.

Ngunit dito, sa Roma 8:31–39, ipinapakita ni Apostol Pablo ang isa sa pinakadakilang katotohanan sa buong Kasulatan — ang pag-ibig ng Diyos ay hindi nagbabago, at walang sinuman o anumang bagay ang makapaghihiwalay sa atin mula rito.

Ito ay isang pahayag ng katiyakan.

Isang paalala na anuman ang mangyari — sa kabiguan man, sa sakit, sa kasalanan, sa kamatayan — nananatiling matibay ang pag-ibig ng Diyos sa Kanyang mga anak.

At ang pundasyong ito ng pag-ibig ang dahilan kung bakit, kahit gaano karupok ang ating pananampalataya, ay may pag-asa pa rin tayong humawak sa Kanya.

1. Kung ang Diyos ay Para sa Akin, Sino ang Laban sa Akin? (v. 31–32)

Sabi ni Pablo:

“Kung ang Diyos ay kakampi natin, sino ang laban sa atin?”

Isang tanong na puno ng katotohanan.

Kung mismong Diyos ang nasa ating panig, sino pa ang makakapanlaban?

Sino pa ang makakapigil sa Kanyang layunin?

Sino pa ang makakabali sa Kanyang pangako?

At kung gusto mo ng patunay ng Kanyang pag-ibig, tignan mo ang krus:

“Hindi Niya ipinagkait ang Kanyang sariling Anak, kundi ibinigay Niya ito para sa ating lahat.”

Ang Diyos na nagbigay ng pinakadakilang regalo — si Jesus — ay hindi magdadamot ng anumang kailangan mo upang magtagumpay sa Kanyang kalooban.

Kung ibinigay Niya na ang Kanyang Anak, ano pa ang hindi Niya ibibigay para sa iyong ikabubuti?

Kapatid, tandaan mo ito: ang krus ang pinakamalinaw na patunay na hindi ka kailanman iiwan ng Diyos.

2. Walang Hatol sa mga Pinatawad ni Cristo (v. 33–34)

“Sino ang magsasakdal sa mga pinili ng Diyos? Ang Diyos ang umaaring-matuwid.”

Ang kaaway ay mahilig magparinig ng mga boses ng pagkondena —

“Hindi ka karapat-dapat.”

“Wala ka nang pag-asa.”

“Ang dami mong pagkakamali.”

Ngunit si Cristo ang ating tagapagtanggol.

Siya ang ating tagapamagitan na nakaupo sa kanan ng Diyos,

patuloy na namamagitan para sa atin.

Kapag binuksan ng kaaway ang aklat ng iyong mga kasalanan,

ibinubukas ni Cristo ang Kanyang mga kamay at ipinapakita ang mga sugat na nagsasabing,

“Bayad na ang lahat.”

Walang hatol para sa mga pinatawad.

Walang kasalanan na mas malaki kaysa sa dugo ni Cristo.

At walang pagkadapa na hindi Niya kayang ituwid.

3. Walang Pighati, Walang Panganib, Walang Kamatayan na Makapaghihiwalay (v. 35–37)

“Sino ang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ni Cristo? Kapighatian ba, o kagipitan, o pag-uusig, o gutom, o kahubaran, o panganib, o tabak?”

Pansinin mo — hindi sinabi ni Pablo na hindi mararanasan ng mga anak ng Diyos ang mga ito.

Ang totoo, mararanasan natin lahat ng ito.

Ngunit ang punto ni Pablo ay ito: kahit dumaan ka sa lahat ng ito, hindi ka kailanman maihihiwalay sa Kanyang pag-ibig.

Ang pag-ibig ng Diyos ay hindi nakabatay sa kaginhawahan,

kundi sa katotohanang ikaw ay Kanyang anak.

Kahit ikaw ay nasa gitna ng unos, ang Kanyang kamay ay hindi bibitaw.

Kaya’t nasabi ni Pablo:

“Sa lahat ng ito, tayo ay higit pa sa mga nagtagumpay sa pamamagitan Niya na umibig sa atin.”

Hindi lamang tayo tagumpay — higit pa.

Bakit? Dahil ang tagumpay natin ay hindi nakasalalay sa atin, kundi sa Kanya.

4. Ang Walang Hanggang Katiyakan ng Pag-ibig ng Diyos (v. 38–39)

Ito ang isa sa mga pinakamatinding pahayag ng pananampalataya sa buong Biblia:

“Sapagkat ako’y naniniwalang walang kamatayan o buhay, walang mga anghel o mga pinuno,

walang kasalukuyan o hinaharap, walang kapangyarihan,

walang kataasan o kalaliman, o alinmang nilalang,

ang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos na kay Cristo Jesus na ating Panginoon.”

Napansin mo ba? Wala siyang iniwan kahit isang puwang.

Sinaklaw ng kanyang pahayag ang lahat — espiritwal, pisikal, emosyonal, makalupa, at makalangit.

Walang kahit ano.

Ang pag-ibig ng Diyos ay hindi napuputol.

Hindi ito nakadepende sa iyong performance, sa iyong damdamin, o sa iyong katapatan — ito ay nakabatay sa Kanyang katapatan.

Kapag ikaw ay mahina, ang Kanyang pag-ibig ay nananatiling matatag.

Kapag ikaw ay lumayo, Siya ay patuloy na umaabot.

Kapag ikaw ay bumagsak, Siya ay handang bumangon kasama mo.

Ang pag-ibig ni Cristo ay hindi tulad ng pag-ibig ng mundo — hindi ito umaalis, hindi ito kumukupas, at hindi ito sumusuko.

Kung sa kasalukuyan ay nararamdaman mong parang malayo ang Diyos, balikan mo ang Roma 8:31–39.

Ito ang sandigan ng mga sugatang puso at pagod na kaluluwa.

Kapag sinasabi ng takot, “Wala ka nang pag-asa,”

ang pag-ibig ni Cristo ay sumasagot, “Mahal pa rin kita.”

Kapag sinasabi ng kahinaan, “Hindi ko na kaya,”

ang biyaya ng Diyos ay bumubulong, “Ako ang lakas mo.”

Kapag sinasabi ng mundo, “Talo ka na,”

ang tinig ng Krus ay nagsasabing, “Tapos na — panalo ka na.”

Walang bagyo na makasisira sa plano ng Diyos sa iyo.

Walang kasalanan na makapagpapahiwalay sa Kanyang pagmamahal.

At walang distansya — ni oras, ni kamatayan — na makapipigil sa Kanyang mga kamay na abutin ka.

Ang mensahe ng Roma 8:31–39 ay simple ngunit makapangyarihan:

Walang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos.

Hindi ang kahapon mong puno ng pagkakamali,

hindi ang kasalukuyan mong pinagdaraanan,

at hindi rin ang kinabukasang di mo pa naiintindihan.

Ang Kanyang pag-ibig ay walang hanggan.

Ito ang pag-ibig na tumawag, nagligtas, at patuloy na nagmamahal.

Kaya sa bawat pagod mong gabi, sa bawat pagdurusa mong dinadala —

huminga ka nang malalim, at sabihin sa iyong puso:

“Ako ay minamahal ng Diyos, at walang makapaghihiwalay sa akin sa Kanyang pag-ibig.”