Roma 10:5–13

May isang kwento tungkol sa isang lalaki na buong buhay ay sinubukang “pagtrabahuhan” ang kaligtasan. Lahat ng mabubuting gawa — ginampanan niya. Lahat ng batas — sinunod niya. Ngunit sa tuwing gabi, sa katahimikan ng kaniyang puso, hindi pa rin siya panatag.

Bakit kaya?

Dahil may isang katotohanang madalas nating kaligtaan: ang kaligtasan ay hindi kailanman nakukuha sa ating gawa — ito ay tinatanggap sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo.

Ang Roma 10 ay isang makapangyarihang bahagi ng Salita ng Diyos na nagpapakita ng malinaw na larawan kung paano inilalapit ng Diyos ang Kanyang kaligtasan sa bawat tao. Mula sa mga Hudyo hanggang sa mga Hentil, iisa lamang ang daan — ang pananampalataya sa Panginoong Jesu-Cristo.

At sa ating pagninilay ngayon, sa Roma 10:5–13, ipapaalala sa atin ni Pablo na ang kaligtasan ay hindi isang komplikadong bagay, hindi ito para lamang sa ilang “espiritwal na espesyal,” kundi para sa lahat ng tatawag sa pangalan ng Panginoon.

Kung minsan, binabalot tayo ng takot — “Sapat ba akong mabuti?” “Tinatanggap pa ba ako ng Diyos kahit paulit-ulit akong nadadapa?”

Ngunit ang sagot ng Biblia ay malinaw: “Sapagkat ang sinumang tumatawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas.”

Ito ang mabuting balita na kailangang marinig ng bawat puso — mula sa pinakamalayo sa Diyos hanggang sa matagal nang nasa simbahan.

Ang kaligtasan ay hindi premyo ng kabutihan, kundi kaloob ng biyaya.

At kapag ito’y tinanggap ng isang pusong sumasampalataya, nagbubunga ito ng tunay na pagbabago at kapayapaan.

Sa mga unang talata ng Roma 10, ipinapaliwanag ni Pablo ang malaking pagkakaiba ng “katuwiran sa pamamagitan ng kautusan” at ng “katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya.”

Sabi sa Roma 10:5, “Sapagkat si Moises ay nagsasabi tungkol sa katuwiran na batay sa kautusan, ‘Ang taong gumagawa nito ay mabubuhay sa pamamagitan nito.’”

Ang ibig sabihin: kung gusto mong maligtas sa pamamagitan ng kautusan, kailangan mong sundin ito nang perpekto — walang pagkakamali, walang kakulangan.

Ngunit sino sa atin ang nakasunod nang perpekto?

Wala.

Sapagkat sabi nga sa Roma 3:23, “Lahat ay nagkasala at hindi nakaabot sa kaluwalhatian ng Diyos.”

Kaya’t kung kaligtasan ang usapan, hindi sapat ang ating gawa — kailangan natin ng Tagapagligtas.

Dito papasok ang mensahe ng pananampalataya.

Sabi sa Roma 10:8–9, “Malapit sa iyo ang salita, nasa iyong bibig at sa iyong puso — iyon ay ang salita ng pananampalataya na aming ipinangangaral: na kung ipahahayag mo sa iyong bibig na si Jesus ay Panginoon, at sasampalataya ka sa iyong puso na Siya’y muling binuhay ng Diyos, ikaw ay maliligtas.”

Pansinin:

Hindi sinabi ni Pablo, “Kung gagawin mo ito, o kung magiging karapat-dapat ka muna.”

Ang sabi niya: “Kung ipahahayag mo… at sasampalataya ka.”

Simple, ngunit makapangyarihan.

Ang tunay na pananampalataya ay hindi lang nasa isip, kundi nasa puso — isang pagtitiwala, isang pag-amin na si Jesus lamang ang daan patungo sa Ama.

At sa talatang 12–13, tuluyan nang sinira ni Pablo ang hadlang ng lahi at relihiyon:

“Sapagkat walang pagkakaiba sa pagitan ng Judio at ng Griego. Iisa ang Panginoon ng lahat, at Siya’y sagana sa pagpapala sa lahat ng tumatawag sa Kaniya. Sapagkat ang sinumang tumatawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas.”

Napakaganda, hindi ba?

Ang kaligtasan ay hindi limitado sa mga may mabuting rekord, sa mga palasimba, o sa mga “matuwid” sa paningin ng tao.

Ang kaligtasan ay bukas para sa lahat — sa mga sugatan, sa mga bumagsak, sa mga nagkamali, at sa mga humihingi ng panibagong simula.

Ito ang puso ng Ebanghelyo:

Ang Diyos ay hindi tumitingin sa ating kahapon, kundi sa ating pagtugon ngayon.

At kung pipiliin mong manampalataya kay Cristo, ang Kanyang kaligtasan ay magiging iyo — hindi dahil sa iyong kakayahan, kundi dahil sa Kanyang walang hanggang biyaya.

Kung minsan, sinusubukan pa rin nating sukatin ang ating halaga sa Diyos batay sa ating performance.

“Lord, nakapagbasa naman ako ng Bible… nakapagdasal ako…”

At kapag tayo’y pumalpak, ang pakiramdam natin ay parang napalayo tayo sa Kanya.

Ngunit alalahanin natin: ang kaligtasan ay hindi batay sa ating katapatan, kundi sa katapatan ni Cristo.

Ang dugo Niya sa krus ang nagpatunay na sapat na ang ginawa Niya upang tayo ay mailigtas.

Sa panahon ng kahinaan, sabihin mo sa sarili mo:

“Hindi ko kailangang maging perpekto para mahalin ng Diyos — kailangan ko lamang manampalataya kay Cristo.”

At sa sandaling iyon ng pananampalataya, nagaganap ang himala —

ang makasalanang dating hiwalay ay nagiging anak ng Diyos;

ang pusong puno ng takot ay napapalitan ng kapayapaan;

at ang dating tanong na “Tinatanggap pa ba ako ng Diyos?” ay nagiging katiyakang “Ako ay Kanyang anak.”

Ang mensahe ng Roma 10:5–13 ay malinaw at walang tinig na mas hihigit dito:

Ang kaligtasan ay nasa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo — hindi sa ating gawa, hindi sa ating kabutihan, kundi sa Kanyang biyaya.

Ito ang mabuting balitang kailangang marinig ng daigdig ngayon —

na walang sinuman ang masyadong marumi para sa biyaya ng Diyos,

at walang sinuman ang masyadong huli para tumawag sa pangalan ni Jesus.

Sapagkat sinabi Niya mismo,

“Ang sinumang tumatawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas.”